Söylesene anne yine akşam mı oldu?
Yine çöktü mü karanlık bu çirkefin üstüne?
Beklediğim yine gelmedi dimi?
Yine sormadı halimi
Söylemesi kolay ama anne birde bana sor
Her unuttum deyişimde hatırlıyorum o zalimi
Artık adını söylemesem de kalbimde gizli biri dolaşıyor
Geriye dönse o vefasız yeniden sevesim geliyor
Deniz mavisi yalancı gözlerine
Salkım söğüt misali sarı saçlarına
Ve de o aya benzeyen cemaline dalıp gidesim geliyor anne
Dua et bana anne
Yalnız ona beddua etme
Ben etmiyorum işte edemiyorum anne
Kahrolasın, yıkılasın, yere batasın diyemiyorum
Diyemiyorum mezar taşında adın unutulsun diyemiyorum
Gözleri geliyor aklıma susuyorum
Aslında kıyamıyorum o endama
Saçların geliyor aklıma kan kusuyorum
Vuruluyorum sırtımdan sanki
Hilâl kaşlarına taktığı ok gibi kirpikleriyle
Ve siması geliyor aklıma yaralı bir kuş misali çırpınıyorum
Gülüyor bana ve ben o an bitiyorum
Anlıyorum ki ben onun her şeyini seviyorum
Sevdam o kadar ağır mıydı ki anne o taşıyamadı
Kahrım o kadar zor muydu ki anne o çekemedi
Ve mizacım o kadar sert miydi ki beni hiç kimse güldüremedi
Beni yaşatan bir ümit anne bir ümit
Belki geri döner de belki gerçekten sever diye
Onu bekliyorum anne gelmeyeceğini bile bile
İçimi kemiren bir sızı kulağımdaki ses
İçimdeki ümitle günbegün ölüyorum anne
Ve hâlâ onu bekliyorum anne gelmeyeceğini bile bile


İbrahim Demir / Mersin
(12/06/2005)