Ay­na­lar, bak­ma­yın yü­zü­me dik dik;
İş­te ya­ka­lan­dık, ke­lep­çe­len­dik!

Çık­tı­nız umul­maz an­da kar­şı­ma,
Ba­şı­mın tok­ma­ğı in­di ba­şı­ma.

Su­ra­tım­da her suç bir ay­rı im­za,
Ben­mi­şim ken­di­me en bü­yük ce­za!

Ey dip­siz ber­rak­lık, ul­vi mah­ke­me!
Acı, hap­set­ti­ğin se­fil göl­ge­me!

Nur to­pu gün­le­rin ka­nı­na gir­dim,
Kut­si ema­ne­ti ye­dim, bi­tir­dim.

Doğ­maz gü­neş­le­re bağ­lan­dı va­de;
Diş­le­rin­de, kö­pek nef­sin, ira­de.

Gü­nah, gü­nah, ha­sad ye­rin­de de­met;
Mer­ha­met, su­çum­dan aş­kın mer­ha­met!

Olur mu, dün­ya­ya in­dir­sem ke­penk,
Göz­ya­şı dök­sem, Nuh tu­fa­nı­na denk?

Çıka­mam, ay­na­lar, ay­na­lar zin­dan,
Ba­ka­mam, ay­na­da, ay­na­da vic­dan;

Be­ni bek­le­me­yin, o bir he­ves­ti;
Ge­le­mem, ay­na­lar yo­lu­mu kes­ti.


Necip Fazıl Kısakürek