Çocuğum geçen gün doğdu... Dünyaya normal yolla geldi... Fakat yetişilecek uçaklar ve ödenecek faturalar vardı... Yürümeyi ben uzaktayken öğrendi... Ve ben farkına varamadan konuşmaya başladı... Ve büyüdükçe şöyle dedi: “Senin gibi olacağım baba... Biliyorsun senin gibi olacağım...”
- Eve ne zaman geleceksin baba?..
- Ne zaman olur bilmiyorum, fakat geldiğimde görüşürüz. Biliyorsun o gün birlikte iyi zaman geçireceğiz...
Geçen gün 10 yaşına girdi. Bana dedi ki:
- Top için teşekkürler baba, gel oynayalım... Bana nasıl vuracağımı öğretir misin?..
- Bugün olmaz. Yapacağım birçok işim var...
- Problem değil.
Sonra yürüyüp gitti... Fakat gülümseyişi hiç bir zaman sönükleşmedi; “Onun gibi olacağım... Biliyorsun onun gibi olacağım...” dedi...
- Eve ne zaman geleceksin baba?..
-Ne zaman olur bilmiyorum, fakat geldiğimde görüşürüz... Biliyorsun o gün birlikte iyi zaman geçireceğiz...
Bir önceki gün okuldan geldiğinde dedim ki:
- Oğlum, seninle gurur duyuyorum, biraz yanıma oturur musun?..
Kafasını salladı ve gülümseyerek dedi ki:
- Baba, asıl istediğim şey, arabanın anahtarlarını vermen. Seni sonra görürüm, verir misin lütfen?..
Uzun süre önce emekli oldum. Oğlum yanımdan ayrıldı. Geçen gün onu aradım...
- Eğer bir mahzuru yoksa seni görmek istiyorum.
- Ben de isterim baba, eğer zaman bulabilirsem... Biliyorsun yeni işim çok karışık ve çocuklar nezle... Fakat seninle konuşmak gerçekten güzeldi baba...
Ve telefonu kapattığımda, onun bana benzediğini; oğlumun benim gibi olduğunu farkettim...
Harry Chapin